Meditatie: Alsof de tijd had stilgestaan
‘En allen werden vervuld van de Heilige Geest’ – Handelingen 2: 4
Op een zonnige zondagmorgen nog maar kortgeleden stapte ik de oude dorpskerk van Leermens binnen. Het was alsof ik een schilderij van Henk Helmantel binnenstapte. De zon die door de ramen scheen, de rode en gele kleuren van de kerk werden door lichtstralen beschenen, de witte kalk op de muren en het doksaal leken witter dan wit. De stilte, de sereniteit, het licht… het overweldigde me.
Algauw werd het me duidelijk dat Helmantel deze kerk inderdaad had vereeuwigd. Hij heeft er zelfs twee schilderijen van gemaakt. Op een daarvan heeft hij het doksaal weergeven zoals het oorspronkelijk gebouwd was. Rondkijkende in het koor van de kerk en later tijdens de dienst op de kansel, voelde ik dat ik stond in de voetsporen van de velen predikanten die mij zijn voorgegaan.
Na afloop van de dienst vertelde de koster met enthousiast en met veel liefde voor de kerk over de geschiedenis van het gebouw, de historische vondsten en over het gebruik in onze tijd. Ik hing aan zijn lippen. In dit eeuwenoude gebouw, waar mensen al eeuwen hun geloof bezingen, gebeden klinken en uit de bijbel wordt gelezen, voelde ik de aanwezigheid van de Heilige Geest neerdalen. Het was alsof de tijd even stilstond.
Ruimte
Dat laatste zullen de leerlingen van Jezus ook hebben gehad toen zij zich hadden teruggetrokken in het bovenvertrek in de stad en zich vurig en eensgezind wijdden aan het gebed Hand. 1:14) Na Jezus’ hemelvaart stond de tijd stil. De leerlingen konden enkel wachten. En ja, juist in dat wachten, in die toewijding ontstond er ruimte in hun verdrietige en teleurgestelde harten. Na alles wat ze hadden meegemaakt zochten ze de stilte, maakten ze pas op plaats. In die rust konden ze ontvangen wat van buiten op hen afkwam. ‘En allen werden vervuld van de Heilige Geest’.
Door die taal van de liefde waren deze mensen
in al hun verscheidenheid toch één
In 70 talen konden de mensen de leerlingen horen spreken. En ik heb altijd al gedacht: dat kan maar één taal zijn. De taal van de liefde. Dat is de enige taal, die gehoord en begrepen wordt dwars door alle taalbarrières heen. Door die taal van de liefde – en dat is Gods taal – waren deze mensen in al hun verscheidenheid toch één. Door de liefde Gods namen ze elkaar serieus, werd er naar elkaar geluisterd en niet langs elkaar heen gepraat, maar met elkaar. Daar geloof ik in! En ik geloof ook dat de Heilige Geest, het pinkstervuur, ons zal helpen om als gemeenten elkaar waar nodig te ondersteunen, solidair te zijn en samen de schouders eronder te zetten opdat het evangelie, Gods Goede Boodschap, in Groningen en Drenthe kan blijven klinken door de eeuwen heen.
Ds. Ellen Peersmann, classispredikant Groningen-Drenthe